Konkurs „Rzuć Palenie Papierosów” rozstrzygnięty!

„Światowy Dzień Rzucania Palenia” to niezwykła inicjatywa, która została zapoczątkowana w Stanach Zjednoczonych w 1974 roku. Właśnie dzisiaj, czyli 18 listopada br. obchodzimy ją w Polsce po raz 30-sty. Część z was wie, że z początkiem miesiąca na naszym portalu ruszył konkurs „Rzuć Palenie Papierosów”, który zakończył się w dniu wczorajszym. Nie pozostało nic innego, jak ogłosić zwycięzców.

Fota do artykuéu

A tak to się zaczęło…

Światowy Dzień Rzucania Palenia to doskonała okazja, aby pożegnać się z nałogiem, bo jak nie dziś to kiedy? Inicjatywa zrodziła się w Stanach Zjednoczonych w 1974 roku. Dziennikarz Lynn Smith poprosił czytelników lokalnej gazety Monticello Times, aby zrezygnowali z papierosów chociaż na jeden dzień.

Jaki był efekt? Blisko 150 tysięcy Amerykanów podjęło wyzwanie i nie wypaliło ani jednego papierosa przez okrągłą dobę. Pomysł Smith’a okazał się sukcesem. W kolejnych latach jego idea została rozszerzona na kolejne stany, aż swoim zasięgiem objęła całą Amerykę. Inicjatywa Smith’a jest celebrowana na świecie od 47 lat, a dokładniej w każdy trzeci czwartek listopada.

Konkurs „Rzuć palenie papierosów” rozstrzygnięty

Czy śledziliście nasz portal uważnie? Wraz z początkiem listopada ogłosiliśmy lokalny konkurs „Rzuć palenie papierosów”, którego zasady były banalnie proste. Zarówno palacze, jak i osoby, którym udało się wyrwać z objęć nałogu mogły podzielić się własną historią - jak rzucili palenie papierosów lub jak planują to zrobić. Konkurs zakończył się wczoraj i cieszył się sporym zainteresowaniem. Do redakcji tarnowskiegory.info wpłynęło 20 zgłoszeń.

Po niekończących się obradach, udało się wyłonić zwycięzców, oto i oni:

1. Justyna K.

Dzień dobry,

Nazywam się Justyna i 5 lat temu rzuciłam palenie. Moja przygoda rozpoczęła się dużo wcześniej, próbowałam na wiele sposobów czy to tabletki, plastry, ale wszystkie używane specyfiki nie pomagały. Prób podejmowałam wiele, ale dopiero samozaparcie i stopniowe zmniejszanie ilości papierosów pozwoliło mi pozbyć się nałogu. Wsparcie rodziny w tym czasie również było bardzo istotne, bo to oni napędzali mnie do rzucenia palenia.

Dlaczego przestałam palić? Dlatego, że nie czułam swoich perfum, ubrania przesiąkały nieprzyjemnym zapachem, zapach papierosów unosił się w całym mieszkaniu, kaszel nie dawał mi o sobie zapomnieć.

Dziś wiem, że była to najlepsza decyzja. Moje wyniki badań poprawiły się, z roku na rok czuje się coraz lepiej, a w mieszkaniu nie czuć już brzydkiego zapachu.

Do przestania palenia próbuje przekonać swoich najbliższych, aby im też żyło się bez nałogu lepiej.

2. Mariola S.

Moje wychodzenie z uzależnienia od papierosów nie było jakimś spektakularnym zjawiskiem, czy też metodą prób i błędów. Zapoczątkowało go jedno zdanie, a brzmiało: „Zastanawiam się, czy dałbym radę się z Tobą całować”. Powiedziała to osoba niepaląca, która sama kiedyś paliła. Było to dla mnie wręcz absurdalne, ale uruchomiło jakiś trybik w skomplikowanym mechanizmie uzależnienia. To nie była nawet sugestia, bym rzuciła palenie, ale delikatna aluzja, że jestem odrażająca, a właściwie to mój oddech jest odrażający.
Nie wiem jakim cudem, ale podziałało. A skoro mowa o cudzie, to akurat to zdanie zbiegło się z okresem Wielkiego Postu, a że jestem osobą wierzącą, to odebrałam to jako swego rodzaju wskazówkę, by właśnie na ten czas odmówić sobie czegoś, co lubię. Bo palić lubiłam. I to bardzo. I pojawiła się nadzieja, że w tym okresie to jest możliwe (z Boga pomocą oczywiście).
I tak oto 1 marca 2017 roku, po wyjściu z łóżka, zrobiłam sobie kawę, wzięłam resztę papierosów, które mi zostały i powiedziałam: Boże, pomóż mi nie palić. Po czym je połamałam i wyrzuciłam. Naprawdę tylko tyle i aż tyle.
Ktoś powie – niemożliwe, bzdury jakieś, tak to nie działa… A ja mówię (a właściwie piszę), że to działa. Do dziś nie palę, nie odczuwam żadnego głodu. Wystarczyła mi wiara w to, że się uda. Ale też była potrzebna chęć i motywacja.
A tą motywacją nie była chęć całowania się z tą osobą, ale fakt, że jestem chodzącym, odrażającym smrodem. Przepraszam za określenie, ale na tamten czas właśnie tak się poczułam. Jak ktoś kto śmierdzi i jest odrażający, a przecież wielokrotnie słyszałam, że śmierdzę i jakoś nigdy mi to nie przeszkadzało. Tym razem sposób podania tej informacji (z miłością), zdziałał cuda. Bo to była aluzja delikatna, zmuszająca do myślenia, a nie jak zazwyczaj słowny atak powtarzających się sloganów typu: „idź, bo śmierdzisz”, „palenie szkodzi zdrowiu”, „palenie kosztuje”, „palenie zabija”…
Oczywiście to, co podziałało u mnie, niekoniecznie podziała u innych. Dzielę się tylko moją historią, moim cudem raczej aniżeli sposobem, bo do dziś nie palę i nie odczuwam takiej potrzeby. A paliłam lat 25. Bywało, że i półtorej paczki dziennie.
Przytyłam to fakt. Byłam momentami rozdrażniona – to też fakt. Ale wierzyłam, że akurat w tym momencie jest mi dane uwolnić się od nałogu. I być może dla niektórych zabrzmi to jak wyświechtany frazes, to w moim przypadku z pełną świadomością mojej słabej woli oświadczam, że wiara czyni cuda.
Dodam jeszcze tylko, że na okres ciąży zawsze palenie rzucałam. I to też nie było trudne, bo tam też była wiara, nadzieja i miłość, co prawda napędzana lękiem i odpowiedzialnością za nowe życie. A palenie w takim okresie to przecież grzech i na pewno nie miłość, bo kto chce krzywdzić kogoś kogo kocha?
Niestety, po urodzeniu dzieci do nałogu wracałam. Ale w tym czasie nie kochałam siebie. I to też jest ważna kwestia, by pokochać siebie. Bo świadomość miłości własnej nie pozwala siebie krzywdzić. A palenie to naprawdę krzywda fizyczna, psychiczna i materialna, a przede wszystkim zdrowotna.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy „pawłowe” (1 Kor 13,13), u mnie są sposobem, z nich zaś największa jest miłość.
A poniżej recepta na rzucenie palenia, którą wystawiło mi życie.
Recepta:
- wiara
- nadzieja
- miłość
Zalecenia:
- uwierzyć, że to możliwe
- chcieć tego
- mieć motywację
Interpretacja dowolna.
M.

3. Darek W.

Rzucałem wiele razy, ale jakoś nie szło. Ciągle wracałem, wracałem i wracałem. No wiecie, człowiek szedł po ludzku na drineczka, imprezę i bach, odpalał papierosa, za papierosem. Tak to się ciągnęło, aż do wybuchu pandemii. Rok temu, w marcu, kiedy wszystko pozamykano i nikt nie wiedział co go czeka, stwierdziłem, że lepszej okazji do rzucenia palenia nie znajdę. Przecież ludzie umierali od śmiertelnego wirusa, nie chcieli, ale umierali. Sięgając po papierosa trułem i zabijałem się świadomie. Nie było łatwo, bo strasznie mnie ciągnęło. W końcu zdecydowałem się zapalić, ale nie papierosa, a podgrzewacz tytoniu. Ograniczałem go jak się da, a normalnych papierosów nie paliłem i w końcu całkowicie przestałem. Dalej nie palę, a w przyszłym roku będę mógł świętować dwa lata bez papierosa. Nie powiem, kiedy zaczęli luzować obostrzenia, kiedy mogłem się spotkać ze znajomymi, wyjść na piwo miałem tysiące okazji, aby zapalić normalnego papierosa, a co dopiero sięgnąć po podgrzewacz tytoniu, ale tego nie zrobiłem. Ciesz się, że wytrwałem w swoim postanowieniu i mam nadzieje, że się w nim utrzymam. Mogę jakoś wpłynąć na swój los, a covid pozbawił wielu takiej możliwości, decyzji i im życia już nikt nie zwróci.

4. Weronika K.

Redakcjo,

Jeszcze nie rzuciłam palenia, ale wkrótce to zrobię. Razem z mężem chcemy mieć dziecko i do końca roku jeszcze się nie staramy, ale od nowego już tak. Dlatego od stycznia rzucam, mąż też. Stwierdziliśmy, że chcemy to zrobić wraz z nadejściem nowego roku. Póki co mocno ograniczyłam, mąż też. Pilnujemy się nawzajem, bo oboje pracujemy zdalnie z domu, więc jest trochę łatwiej nie palić. Kiedy dojeżdżałam do biura to wiadomo, papieros za papierosem, a teraz jestem w stanie to ograniczyć. Mam nadzieje, że uda nam się spełnić wspólne marzenie o dziecku i to już w przyszłym roku. Łezka mi się w oku kręci, że moja mama nie pozna wnuczki bądź wnuka. Cierpiała na stwardnienie rozsiane i gdy przyszedł koronawirus, niestety zachorowała. Nie udało jej się pokonać wirusa. Jeżeli będziemy mieć córeczkę, to nazwiemy ją po mojej mamie – Łucja, a jeżeli będzie to chłopiec to nazwiemy go po tacie męża – Miłosz.

5. Roksana D.

Droga redakcjo, nie palę od 2 lat i 5 miesięcy i jest to dla mnie małe zwycięstwo. W sumie okoliczności w jakich rzuciłam palenie były mniej przyjemne. Moja najlepsza przyjaciółka, którą znałam całe życie, z którą byłam nierozłączna zachorowała 4 lata temu na białaczkę. Jej życie radykalnie się zmieniło. Musiała zrezygnować ze studiów, bo leżała w szpitalu. Z duszy towarzystwa stała się osobą, z której zawsze się nabija, zmęczoną, smutną. Kiedy dowiedziałam się, że cierpi na białaczkę to zaczęłam palić. Wcześniej też podpalałam, ale od jej diagnozy paliłam dużo, za dużo. Wiem, totalna głupota. Iza przejrzała mnie z miejsca. Wiedziała, że palę. Kiedyś nie wytrzymała i uraczyła mnie przemową, której by się nie powstydził sam Adam Mickiewicz. Miała rację, ona nie miała wpływu na chorobę, po prostu na nią zachorowała, ale ja tak. Z każdym, wypalonym papierosem rujnowałam swoje zdrowie i mogłam to zmienić. Dlatego rzuciłam. Iza znalazła dawcę, po długiej rekonwalescencji wróciła, żyje i obie przysięgłyśmy sobie, że nie będziemy palić, ani rujnować organizmu jakimiś pierdołami. Zadbamy o własne zdrowie. Razem ćwiczymy, wymieniamy się zdrowymi przepisami i w przyszłym roku planujemy zapisać się na jakiś półmaraton. Jeszcze nie wiem jaki, bo to Iza wybiera. Znając ją, to pewnie będzie spore zaskoczenie.

Zwycięzcom konkursu, serdecznie gratulujemy. Być może wasze historie zmotywują palaczy do pożegnania się z nałogiem. Światowy Dzień Rzucania Palenia stwarza ku temu doskonałą okazję.

Tam gdzie konkurs, tam i nagrody

Zgadza się. Zwycięzca konkursu – Justyna K. otrzymuje voucher do SPA o wartości 500 zł, a pozostała, wyróżniona czwórka – Mariola S., Darek W., Weronika K., Roksana D., otrzymuje vouchery o wartości 100 zł. Wasze historie są inspirujące. Dziękujemy, że postanowiliście się nimi podzielić.

Tak jak obiecywaliśmy, zwycięskie historie zostaną opublikowanie na łamach naszej gazety w formie papierowej. Organizator skontaktuje się laureatami konkursu już wkrótce. Zatem uzbrójcie się w cierpliwość i trzymajcie telefony pod ręką.

Subskrybuj tarnowskiegory.info

google news icon

czytaj więcej:

Nowi o policjanci w Tarnowskich Górach

Powiat tarnogórski ma nowych stróżów prawa

Powiat tarnogórski, ptasia grypa

Ognisko ptasiej grypy na terenie powiatu tarnogórskiego!

Tarnowskie Góry, oznaczenia UNESCO

Znaki UNESCO poprowadzą do najważniejszych zabytków Śląska?

Dyrektor Zespołu Szkół Publicznych w Kaletach wyróżniona

Kalety. Wyróżnienie dla dyrektor Zespołu Szkół Publicznych

Tarnowskie Góry info

Podsumowanie tygodnia 27.09-03.10

Rzeczywiste czasy jazdy pojazdów ZTM

Nowy etap metropolitalnego projektu GZM Data Store

Teren budowy przy ulicy Królika

Radna apeluje o wstrzymanie robót przy ul. Królika